Merhaba arkadaşlar, size bir konuda danışmak istiyorum. Bebeğim 10 aylık, neredeyse 1 yaşına gelecek ama ben uzun zamandır büyük bir stres altındayım. Bunun sebebi ise kayınvalidem.
Bebeğim doğduğu ilk günden itibaren kontrolsüz şekilde ona çok fazla ilgi gösterdi. İlk 2 ay lohusalık dönemimin de etkisiyle bebeğimle bağ kurmakta çok zorlandım. Çünkü ne zaman bebeğim ağlasa hemen alıp uzaklaştırdı, kim kucağına alsa ondan aldı, her ağlamasına koştu. Ben de kendimi sadece “besleyen kişi” gibi hissettim.
Şu anda da aynı şekilde aşırı yakın davranıyor, abartılı tepkiler veriyor ve resmen herkesten sakınıyor. Ona “annem” diyecek kadar ileri gitti. Defalarca uyardım ama asla anlamıyor. Bu durum beni inanılmaz rahatsız ediyor. “Bana çok düşkün” diyerek sanki kendine alıştırmaya çalışıyor. Artık çok huzursuz oluyorum ve sürekli stres yaşıyorum.
Normalde baskın bir karakter değildir, hatta çocuktan önce aramız çok iyiydi. Hâlâ kalbini kırmamaya çalışıyorum ama o da benim tavırlarımdan rahatsız oluyor, hissediyorum. Fakat elimde değil, ne zaman bebeğimi kucağına alsa aklıma hep yeni doğum yaptığım o zor günler geliyor. Bu duyguyu aşamıyorum.
Sizce böyle bir durumda nasıl davranmalıyım, nasıl bir yol izlemeliyim?
Açık açık konuşun diyeceğim ama konusmussunuz sanırım anlamıyor dediğinize göre, bence eşiniz de konuşsun annesiyle sizin çok üzüldüğünüzu ve rahatsız olduğunuzu söylesin yine tekrarlarsa mesafe koyun derim ancak o şekilde anlar
Benim hissettiğim şeyde bir anormallik yok diye düşünüyorum ama her gün bunu aklımdan geçiriyorum. Ağır bir lohusalık süreci yaşadım ve bu nedenle kaygılıyım. Aslında sonrası için baş edemeyecek bir karakter değilim, fakat hayatımızdan tamamen çıkaramayacağıma göre ne yapmam gerektiği konusunda biraz boşluğa düştüm. Sanırım dediğiniz gibi mesafe koymak en doğrusu olacak, çünkü süreç zaten zor. İlk çocuğum ve ben çocuğumun her anına “penguen sürüsü” gibi eşlik edilmesini istemiyorum. Üstelik bu, anneyi yok sayarak yapılıyor.
Bu tarz kayinvalideler genelde kıskanç kadınlardan oluşuyor. Muhtemelen doğan çocuğu senden kıskanıyor sana değil kendisine düşkün olmasını istiyor. İçten içe kendisinin bebeği olduğunu falan düşünüyor. Benim kayınvalidem de bana “ben senin çocuğunu senden daha çok seviyorum ve daha çok düşünüyorum” demişti. Cahillik bu tavırlar başka bir şey değil gerçekten, başa çıkmak zor. Tavsiyem bu konuda onu uyarma, hiç anlamamış gibi yap, konuyu açma bile. Hiç evhamlı değilsen bile bebek konusunda çok pinpirikliymiş gibi davran ay benim aklım çok kalır bebeğimde, ben bi saniye bile yanımdan uzaklaştiramam bebeğimi falan de. En ufak ağladığında atıl bebeğine panik yap. Verme kimseye. Çaktırmadan bebeğini ondan uzaklaştır.
Doğru söylüyorsun canım, tam bir cahillik. Dediğin gibi davranacağım bir süre, bakalım ne olacak. Ona onun gibi davranmak belki çözüm olabilir. İki çocuk büyütmüş ama nasıl büyüttü anlamıyorum. Zaten büyüttüğü çocuklarda da ondan kaynaklı sorunlar var, yok değil.
İnanır mısın bu kaynanalardan çok sıkıldım artık doğum yapınca bişiler oluyor bunlara saçma sapan hareketler bence tavrını direkt koy bebeğinle arana girmesine izin verme kırılıyosada kırılsın benim mottom ben kaldırabiliyosam herkes herşeyi kaldırabilir o yüzden nasıl anlıyosa öyle konuş şahsen ben bişey yapmadığım için 3 ay boyunca sürekli kaafamda kurup iyice nefret ettim sürekli eşimin başının etiini yedim ama kadın aralıksız her güm ağlattı beni delirtti resmen şimdi ocakda doğumum var eşime dedim gelmesiin sakın uyar şimdiden çünkü bu sefer susmam biliyorum sende açıkca annesinim sen olduğunu söyle geç.
Hissettiğin şeyler hiç anormal değil, anormal olan kayınvalidenin davranışları ve sanmıyorum ki karşına alıp konuşunca düzelsin. Bence @aslhn çok güzel bir öneride bulunmuş. Kayınvalidenle hiç bu konuyla ilgili konuşma. Çocuğun konusunda çok hassas olduğunu orta yere söyle. Doğrudan onu hedef alma ama o nasıl ki “bana çok düşkün “ bilmem ne diyerek algı yapıyor sen de çocuğunla arandaki bağı dillendirerek onun gözüne sok adeta. “İyi ki doğurmuşum, Allahım seni bana iyi ki vermiş” diye onun yanında sesli sev. Ben hep abarta abarta şöyle sevdim “aman Allahım bu ne tatlı çocuk , ya başka birinin çocuğu olsaydın Allahım iyi ki bana vermiş seni.” Bir müddet sonra mesafeli sevmeye başlar. Bir de kayınvalideler çocuğun başkasını sevmesini de hazmedemiyor, ille en çok onu sevecek. örnek vericem bize yabancı bir misafir gelmişti, onun geldiğini söylerken araya sıkıştırdım lafı “oğlum da onu bi sevdi bi sevdi, o da çocuğu sıkıp bunaltmadığı için çocuk rahat etti , sanırsın halası teyzesi ayrılmak istemedi yanından.” hemen yüz ifadesinden anlıyorum hoşuna gitmediğini ya da mesela onun olduğu ortamda diyorum ki “benim bebeğim temas hiç sevmiyor ya, bazen bilmeyenler çocuğun dibine dibine giriyor çok huysuzlanıyor gıcık oluyor o insana”. gibi gibi… çocuğunun özelliklerini sen daha çok dile getirirsen sana ait olduğunu daha iyi anlar. Lohusalik gerçekten çok zordu ama geride kaldı, lohusalığın bu zamanları da senden çalmasına izin verme. Kurtar o batmaktan kendini.
Bazıları böyle maalesef, bebeğim doğduğunda rsv virüsü kapmıştı mecburen 1 hafta yoğun bakıma yatırdılar. Kayınvalidem bana “çocuğu hastaneye atıp nasıl eve geldin öyle” demişti hiç unutmuyorum. Cahile bir şey de anlatılmaz, hiçbir şey söylemedim, uğraşma sen de değmez.
Çok haklısın içimizde tuttukça nefrete dönüşüyor, zaten artık tahammül edemediğim için kendisine söyledim bakalım tavrı ne olacak. İkinci çocuğu sırf bu duygular yüzünden istemiyorum
Haklısınız gerçekten çok ağır bir lohusalık yaşadım, psikolojik olarak beni çok etkiledi üstüne bir de böyle durumlar olunca çok tetikledi. Herkes gibi ben de çocuğumu çok seviyorum, etrafındaki insanlar sadece bana kendini yetersiz hissettiriyor ama tabii ki ben öyle olduğumu düşünmüyorum. Çocuğumun tabii ki herkes çok sevsin güzel huzurlu bir ailede büyüsün istiyorum ama bahsettiğim durumlar artık çok saçma olmaya başladı resmen benim çocuğumu benden kıskanan biri var karşımda. Hatta halası,kayınbaba benim annem, kız kardeşlerim, arkadaşlarım yani etrafımda kim varsa onlardan bile çocuğu sakınıyor kucaklarında durmasını istemiyor yani garip garip şeyler siz ne demek istediğini anlamışsınız. Söylediklerinizi dikkate alacağım, çok teşekkür ederim yorumlarınız için
Rica ederim ne demek. Lohusalik çetin bir dönem ve bu dönemde taze anne herşeyi abartıyor, alıngan ve bunalımlı algısı çok oluşturuluyor ama o annenin çevresindeki kimse yahu ben napiyorum deyip kendine bakmıyor. Her anne çocuğu sevgi dolu ortamda büyüsün, dede nine bilsin ister. Ama onlar rolleri karıştırır da annenin yerine geçmeye çalışırsa tabiki insanın tepesi atar. Duygularımzı biraz sesli yaşamamız gerekiyor görünür olmamız için
Cahillik bu tavırlar başka bir şey değil gerçekten, başa çıkmak zor. Tavsiyem bu konuda onu uyarma, hiç anlamamış gibi yap, konuyu açma bile. Hiç evhamlı değilsen bile bebek konusunda çok pinpirikliymiş gibi davran ay benim aklım çok kalır bebeğimde, ben bi saniye bile yanımdan uzaklaştiramam bebeğimi falan de. En ufak ağladığında atıl bebeğine panik yap. Verme kimseye. Çaktırmadan bebeğini ondan uzaklaştır. 
ya da mesela onun olduğu ortamda diyorum ki “benim bebeğim temas hiç sevmiyor ya, bazen bilmeyenler çocuğun dibine dibine giriyor çok huysuzlanıyor gıcık oluyor o insana”. gibi gibi… çocuğunun özelliklerini sen daha çok dile getirirsen sana ait olduğunu daha iyi anlar. Lohusalik gerçekten çok zordu ama geride kaldı, lohusalığın bu zamanları da senden çalmasına izin verme. Kurtar o batmaktan kendini.
