Ne kadar boş vaktimiz varmış sen yokken,ne kadar gereksiz…Ayağımı uzatıp sıcak çaydan,yediğim sıcak yemekten daha tatlıymış senin peşinden koşarken soğutduklarım…Yiyemediğim yemeklere hiç ihtiyacım yokmuş yaşamak için.Senin gülüşün yetiyormuş mutlu olmama…Küçük şeyleri kaçırmışım hep mutlu olmak için.Meğer;senin üflemek uğruna tükürük saçmanda gizlenmiş şen kahkahalarım…Sen geldiğinden hep mutluluktan gözyaşlarım…İyiki,iyiki qara gözlüm.
Belki de insan;sevilmekten çok,anlaşılmayı istiyordur…
To be,or not to be,that is the question.
